He PosBabes, jullie staan er prachtig op! Mooi gelijk, actie ten top en gezellig!
Voor de start….
…in volle vaart over de 4000m startlijn de race in
…pas op!
……….hoe cool is dit !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
…..en hier nog mooie foto’s die Thomas heeft gemaakt
Hallo allemaal,
Het heeft even geduurd voordat ik weer achter de pc zit, dit is echt de eerste keer dat ik weer een weblogberichtje kan schrijven! In Laos en Bangkok omdat ik me gewoonweg te ziek voelde om te internetten en de eerste dagen in Vietnam omdat de server het niet aankon. In Laos ging ik even uit mijn hangmat, en met ‘instappen’ bleek hij nog gedraaid te zijn, waardoor ik eruit klapte en op mijn hoofd viel met een hersenschudding als gevolg en ik had behoorlijke bijwerkingen van de malariapillen, waardoor ik goed ziek ben geweest. Van Laos heb ik dus alleen het noorden nog gezien, wat overigens wel heel erg mooi was. Daar zijn we 4 dagen gebleven, een klein dorpje aan de rivier, tussen de heuvels, waar alles met bootjes ging, geen auto’s, geen brommers, geen fietsen. Alleen maar rijstvelden en kippen waar je ‘s ochtends wakker van werd… Het was er nog puur en niet zo erg om te verblijven met een hersenschudding… Vervolgens in een 4 sterren hotel in Bangkok weer wat hersteld en Gert-Jan is de stad gaan verkennen.
En toen naar Vietnam…naar Ernst. We landden 20 minuten na elkaar op Ho Chi Min City, waar hij me op stond te wachten toen ik de trap af kwam om mijn baggage van de band op te halen en we elkaar na 2,5 maand weer zagen en samen de wereld die Vietnam heet instapten.
Vietnam is heeeeel anders, wat een drukte, iedereen rijdt hier op een brommer en ik kan me haast niet voorstellen dat de bestuurders nog tijd hebben om te sturen aangezien ze continu aan het toeteren zijn. Zo ook in de bus die we gisteren namen, ik geloof dat ik inmiddels doof ben… De eeste paar dagen hebben we in een luxe hotel gezeten, uitgerust, lekker gegeten en in het zonnetje aan het zwembad gelegen (met de geluiden van het drukke verkeer op de achtergrond) en ben ik weer een beetje bijgekomen van het ziek zijn en Ernst van het tijdsverschil. Nu gaan we wat van het land zien! En dat is mooi, ik heb nog nooit zoveel rijstvelden bijelkaar gezien, prachtig die groene kleuren. Niet gek als je weet dat Vietnam, na de VS en Thailand het grootste rijstexporterende land is.
Heel erg bedankt voor de felicitaties! Ik ben verwend, met appeltaart en behangen met goud.
Wat is Laos laid-back…. Het is alsof ik me in Nederland waan toen mijn opa en oma klein waren, althans, als ik de foto’s van vroeger bekijk, stel ik het me zo voor. Het is hier, in Noordelijk Thailand, in Luang Prabang nog rustig omdat er niet heel veel auto’s zijn, wel veel brommers en fietsen. De Franse invloeden zijn duidelijk aanwezig, grote statige koloniale huizen en er wordt door de mannelijke bevolking volop jeu de boule gespeeld op straat.
Na Thailand is dit weer een heel andere ervaring. Ik had ook wel even genoeg toeristen gezien op de eilanden in Thailand. En binnen 1 dag was ik van zuidelijk Thailand naar Noordelijk Laos gevlogen. Ik weet dat ik me in een van de grootste ‘steden’ van Laos bevind, maar het voelt als een dorpje. De toeristen zijn van een heel ander kaliber, het zijn de avonturiers die je hier vindt. En het alleen reizen zit er ook op. Samen is een stuk leuker, het geeft veel meer vrijheid dingen te ondernemen. En de temperatuur is zooooo anders, overdag is het warm door de zon, maar als die onder is, wordt het echt koud! Mijn fleecetrui is zeker niet overbodig!
Luang Prabang en de omgeving vind ik prachtig. Toen we aankwamen op het vliegveld (het enig vliegtuig dat er stond was die van ons), stapten we het vliegtuig uit en stonden we tussen bergen en voelden meteen de rust. Wat een kalmte straalt dit land uit! We moesten een gebouwtje in voor ons visum voor 30 dagen, paspoortcontrole en onze rugzakken ophalen, die al klaar stonden. Buiten kwam niemand op ons af gerend, we moesten zelf maar actie ondernemen om een taxikaartje te kopen en met dat kaartje konden we naar de stad. Ongedwongen gaat het hier. We stapten in een oud barrel en reden op een drafje naar het stadje.
De volgende dag, onze eerste dag, hebben we mountainbikes gehuurd en zijn 35 km door de bergen gaan fietsen met als eindbestemming een prachtige waterval. We waren met een andere Nederlander, een gepensioneerde man, de enige die deze rit op de fiets ondernamen en het was werkelijk fantastisch. Het uitzicht, de kindjes die langs de weg stonden en hun hand naar ons uitstaken, die wij dan moesten raken met onze handen. Het was een geweldige ervaring, en berg af ging zoooooooo hard. We kwamen langs kleine dorpjes en langs rijstvelden, die in het natte seizoen vast heel mooi zijn, maar nu bijna overal droog, omdat het nu het einde van het droge seizoen is. We kwamen pas laat aan, dus hebben na een wel heel frisse, maar zeker welkome duik in een prachtige blauwe natuurlijke pool bij een waterval, een taxi teruggenomen, met onze fietsen op het dak. Op de terugweg stopten we in een klein dorpje, we konden daar foto’s nemen van kleine kindjes die hun broertje of zusje op hun rug hadden. Ik had wat stickervelletjes bij me en dacht, dat is leuk om hier uit te delen. Voor ik het wist, waren alle kinderen van het dorp op ons afgerend en het leek wel of er een voedsel-noodhulpactie aan de gang was, zo gewild waren de plaatjes en ze stonden allemaal te schreeuwen en met hun handen in de lucht om een o zo begeerd stickervelletje te kunnen bemachtigen. Dat geeft wel aan hoe arm het hier is…
Vandaag, de tweede dag, hebben we tempels bezocht en een kijkje genomen in de boeddhistische gebruiken, we hebben zelfs een plantje geofferd en konden een stokje met een nummertje trekken, waar een kaartje met tekst bijhoorde die iets zei over onze toekomst. Het zijn bijzondere plekken, die tempels hoog op een berg, die plekken stralen een bepaalde kalmte uit die ik in andere kerken niet zo heb ervaren. Vanmiddag hebben we heerlijke baguettes gegeten. Die Franse invloeden zijn zeer welkom! Aan het einde van de dag hebben we een boottocht gemaakt op de Mekongrivier en de zon daar onder zien gaan, prachtig die tocht. We zagen de locale bevolking zich wassen in de rivier en zagen hoe zij hun eigen eten verbouwen aan de oevers van de Mekong.
Morgen gaan we naar het noorden reizen, vast weer een hele ervaring!
Kerst op Ko Tao en Oud & Nieuw op Ko Phan-gan. In plaats van twee weken op Ko Tao te blijven, ben ik toch doorgereisd naar het eiland dat ernaast ligt, Ko Phan-gan, wereldberoemd om haar fullmoonparties op het strand dat de naam Hat Rin draagt. Ik was hier al eens eerder geweest 4 jaar geleden en wist dat het lawaaierig was, dus ik ben naar een strand dat verderop ligt gegaan, waar je alleen met een bootje kan komen vanaf Hat Rin. Ik kwam er op 30 december aan. Als gauw kwam ik erachter dat ik beland was op een strand dat door hippies en spirituele mensen werd bezet. Mijn bungalow die overdag zo fijn had geleken, aan het strand met een mooie hangmat op de veranda, bleek ‘s avonds het thuis te zijn van diverse insekten, waar ik me vrij ongemakkelijk bij voelde, een grote spin in mijn badkamer van 2 bij 1 en grote kakkerlakken die over mijn bed liepen. Deze bezorgden mij niet de nachtrust die ik voor ogen had. De volgende dag ben ik dan ook naar het strandje ernaast verhuisd, waar ik 3 Australiers, een Pools-Amerikaanse broer en zus en een Engelse op het strand ontmoette. Met z’n zevenen gingen we naar een Thais visbuffet om vervolgens met z’n allen de boot te pakken naar partybeach Hat Rin. We kwamen om 21.00 uur aan en toen was er eigenlijk nog niet zo veel te beleven, maar dat werd gauw anders. Vanaf een uur of tien kwamen er overal mensen vandaan en tegen twaalf uur was het gehele strand, vergelijkbaar met heel Bloemendaal aan Zee, gevuld met duizenden mensen, ik heb nog nooit zoveel nationaliteiten bij elkaar gezien en ik schat dat de gemiddelde leeftijd 24 was. Zo ver als ik kon kijken zag ik mensen op hun slippers dansen op de muziek die uit de diverse danstenten vandaan kwam. Werkelijk iedereen stond te dansen en te drinken, ik denk dat drinken bezigheid nummer 1 was (iedereen kocht buckets met alcohol waarin 6 rietjes werden geplaatst, zodat er gezamenlijk gedronken kon worden) en het drugsgebruik zal er niet minder om geweest zijn. Al met al was het overweldigend, zo’n mensenmassa bij elkaar te zien om te feesten. Het was enigszins vergelijkbaar met beachpop, maar dan de MEGAversie daarvan en tropisch warm! Van te voren waren we al gewaarschuwd dat het daar CRAZY was en dat we echt moesten oppassen, dat mensen drugs in je drankje gooien als je niet oplet en er georganiseerde diefstal plaatsvindt en dat er gevechten plaatsvinden waarbij mensen overlijden, of door de drugs of alcohol verdrinken in de zee. Ik had dus mijn twijfels of ik hier wel heen wilde gaan, het zou gekker worden dan een fullmoonparty op deze oudejaarsavond. Dus ik had alles dat van waarde was achtergelaten in mijn bungalow en bedacht dat ik de alcohol de alcohol zou laten deze avond. Al gauw ging iedereen zijn eigen weg en de Poolse en ik bleven samen. We hebben een geweldige avond gehad samen, de hele avond gedanst, gekletst met wie er maar tegen ons begon te praten en van strantent naar strandtent verkast afhankelijk van de muziek. Om twaalf uur was er prachting vuurwerk boven het strand, en brandden er overal Happy New Year teksten op het strand. Het was overweldigend. Voordat het al te gek werd zijn we weer met de boot de nacht in gevaren, terug naar mijn bungalow. Het was een mooi feestje en een geweldige ervaring om zo Oud & Nieuw te vieren. En inderdaad ben je nooit alleen als je alleen reist (tenzij je dat wilt), want je komt altijd mensen tegen, en leuke ook!
De dag erna kon ik heerlijk bijkomen op het prachtige strand en de volgende dag ben ik doorgereisd naar Ko Samui. Hier heb ik les gekregen in windsurfen, gegeten met een Zweeds-Iraanse jongen en zijn vader en sinds een week weer een heerlijk warme douche gehad en de perfecte oliemassage op het strand die ik twee weken geleden met Pieternel ook had gekregen. Massage-specialisten zijn het hier zeker. Morgen is mijn laatste dag hier voordag ik doorvlieg naar Bangkok om met Gert-Jan Laos te verkennen.
En inderdaad, Olaf, ik ontmoet heel wat mensen en maak heel wat mee!
Vakantie op Ko Tao is heerlijk. Veel jonge internationale mensen hier die duiken en genieten. Ik kwam zelfs een Italiaanse tegen die ik negen jaar geleden heb ontmoet in Arizona toen we op jeugduitwisseling waren en we met een groep in twee weken de staat hebben rondgereisd. 
Er zit weer een week op in Thailand en wat een week! Het lijkt wel een maand.
In Khao Lak ben ik toch nog het Nationaal Park gaan bezoeken omdat ik vroeg wakker was geworden en dacht, laat ik er maar gewoon heen gaan en dan probeer ik een gids te regelen die met me mee gaat. Ik had verschillende verhalen gehoord over het park van verschillende reisbureautjes die toertjes aanbieden, de een zei dat er alleen maar een olifantentrail was en dat ik achter de olifanten met toeristen erop kon aan lopen en een ander zei dat ik makkelijk zelf kon wandelen in het park of met een gids. Om half 8 stond ik dus, gekleed op een jungletracking, langs de weg, op zoek naar een taxi die me 3 km verderop kon brengen naar de ingang van het park. Maar taxi’s waren er niet, dus ging ik liften en binnen een minuut zat ik bij een Thaise jongen achterop die me naar het park bracht, hij ging daar in de buurt koffie drinken en wilde me wel even afzetten. Er was een officiele entree en er stond een Thaise vrouw achter die me een plattegrond gaf van het trail dat ik kon lopen, 1,5 km heen en weer terug. Een gids was er niet en omdat ik er voor 8 uur was mocht ik gratis het park in. Dus dacht ik, laat ik het maar doen. Het bleek een behoorlijk junglepad te zijn waar ik mijn trackingschoenen echt wel voor nodig had. Het was een mooi pad langs de kust, af en toe met uitzicht op de zee, ik zag diverse dieren de bomen in vluchten en kwam uit bij een verlaten strandje. Er kwam later nog 1 Thaise man en dat was het dan, ik ging hier en daar nog een zijpad in en liep via een rondje, langs een rivier en mooie begroeiing het pad weer terug. Het was mooi om gedaan te hebben, maar ik had het spannender gevonden dan ik van te voren had gedacht, zo helemaal alleen lopen in die jungle met mijn paspoort en geld onder mijn kleren en camera op zak was misschien toch niet zo’n goed idee. Ik voelde me niet heel veilig, ook denk ik omdat ik in de jungle van Guatemala al eens overvallen ben door twee mannen die met grote kapmessen uit de bosjes te voorschijn kwamen en mij en mijn reisgezel geld afhandig maakten. Die angst ben ik toch niet kwijt en eigenlijk had ik me voorgenomen nooit meer met z’n tweeen, laat staan alleen in de jungle te gaan lopen. Maar ik had gedacht, ach, het is Thailand, het is het geen Latijns-Amerika. Nou, ik doe het niet weer. Dan maar geen jungletocht. Ik weet ook eigenlijk niet waarom ik dit soort dingen doe? Nou, ja daar heb ik weer van geleerd. Ik ben langs het strand teruggelopen en heb lekker een duik genomen in het zwembad van een 4-sterrenhotel dat ik onderweg tegenkwam en de stress van de tocht even in het bubbelbad achtergelaten.
Rond het middaguur ben ik doorgereisd naar het zuiden, naar een eiland bij Phuket. Ik ontmoette op de boot naar het eiland een Nederlands stel dat op huwelijksreis was. Ik ging met hen mee naar het hotel aangezien ik niets van te voren had gereserveerd en het eiland bij aankomst behoorlijk verlaten bleek te zijn, geen touts te bekennen, alleen wat taxi’s. Later kwam ik er achter dat alle bungalowoperaties op het eiland behoorlijk ver uit elkaar lagen en dat ik het getroffen had. Twee dagen ben ik op het eiland geweest en die zaten vol met activiteiten. De eerste dag ben ik met een Engels paar op een privetoer geweest naar Ao Phang Na, een eilandengroep van 44 eilanden die zo uit de lucht gevallen zouden kunnen zijn, mooie rotsen die meters de lucht in steken en volledig begroeid zijn. Alsof er een vulkaan is uitgebarsten die nog wat brokstukken heeft achtergelaten midden op zee. Het water was diepgroen gekleurd en het uitzicht was prachtig. We hadden twee
kayak’s mee op de boot en bezochtten daarmee grotten die uitkwamen in een lagoon. Wat een oase van rust. De enige bewoners die we hier gezien hebben waren een mangrove slang en de familie aap. Even later kwamen hordes toeristen uit Phuket, maar gelukkig waren wij die net voor. Het was een heerlijke dag op zee, gewoonweg prachtig. Die dag kwam ik nog een ander net getrouwd stel (de derde in 1 week) tegen en ik geef ze gelijk, het was honeymoonwaardig.
De tweede dag ben ik met het Nederlandse stel en 2 Duitse jongens en een Duits meisje gaan duiken. 
Ik had even heel erg de behoefte aan ‘thuis’ en ik had het geluk dat mijn zusje nog 3 dagen op Ko Samui zat, dus de volgende dag ben ik op de boot gestapt naar het vaste land en na een boot-bus-bus-boot-bus combinatie kwam ik 12 uur later aan op Ko Samui. Onderweg verbaasde ik me over de goede manieren van de Thaise mannen, die geven hun zitplaats in de bus spontaan op zodra er een vrouw aan komt waar geen plek meer voor is, ook voor mij. Dit ben ik niet meer gewend in Nederland, maar hier is het de normaalste zaak van de wereld. Ko Samui was tot mijn verbazing helemaal volgebouwd, wat een verkeer en drukte! Het strand was gelukkig een stuk rustiger, wel redelijk veel toeristen, maar een sfeer van laat je maar lekker verwennen, neem een fruitcoctail, een massage en ga lekker uit eten op het strand. Dat hebben we dus lekker gedaan en ik ben weer behoorlijk bijgekomen van mijn gereis van de laatste week en het was heel gezellig en een lekker gevoel weer even een beetje thuis te zijn. Het stadje is alles behalve relaxed, veel toeristenwinkels en barretjes waar sextoerisme meer dan normaal is en waar Thaien met aapjes lopen om op de foto te gaan met toeristen. Te zielig voor woorden gewoon. Een paar honderd kilometer verderop werken mensen om apen weer in hun natuurlijke omgeving te laten wennen en hier vindt open en bloot dierenmishandeling plaats. Een aapje in de disco, wat een stomme toeristen die hier aan meedoen en een overheid die dit laat gebeuren! En dat geldt ook voor die sextoeristen, die jonge meisjes met hun geld en cadeaus verleiden om met hen het bed in te duiken of zelfs hun leven aan hen te wijden in ruil voor een ‘beter’ leven. Nou, geld maakt niet gelukkig. Liefde wel. Ik had er vandaag een heel gesprek over met de vrouw die mij masseerde, die stond nu voor die keuze. Ik heb gezegd dat ze naar haar gevoel moest luisteren en dat de mannen die hier komen niet altijd de beste keuze is. Ik hoop maar dat ze de juiste beslissing neemt.
Ondertussen ben ik ook druk bezig geweest om mijn reis verder te plannen, wat hoofdzakelijk het boeken van vliegtickets inhoudt. Mijn verjaardagscadeautje is dat Ernst naar Vietnam komt om samen twee weken door dit land te reizen. Daarna ga ik met hem mee naar Nederland, dus ietsje eerder dan ik dacht. Ook ik volg mijn gevoel…
Het ziet er leuk uit de rest van mijn reis: 2 weken Thailand, 2 weken Laos, 2 weken Vietnam, 2 dagen Cambodja. Ik geloof niet dat ik ooit eerder binnen 24 uur zoveel tickets heb geboekt als nu (Bangkok-Luang Prabang, Bangkok-Ho Chi Min City, Ho Chi Min City-Siem Raep, Siem Raep-Bangkok, Bangkok-Amsterdam, maar het is me gelukt de juiste tickets op de juiste dagen en op de juiste tijden te boeken. Dat wil zeggen dat ze aansluiten bij die van Gert-Jan en Ernst. Tja, dat hoort ook bij het reizen. Leve het internet dat maakt het een stuk makkelijker!
Morgen ga ik na 5 dagen Ko Samui door naar Ko Tao om daar Kerstvakantie te houden. Net als de meeste van jullie nu gaan doen! Fijne feestdagen! Ik zal aan jullie denken als ik onder de kerstboom op het strand zit (die staan hier overigens echt, versierd met kleurlichtjes en al!).
Liefs, Karlijn
Ik ben inmiddels alweer een week onderweg en begin het ‘eiland-hoppen’ aardig onder de knie te krijgen.
Eerst nog even Birma binnenwipt om mijn visum met een paar dagen te verlengen. Deze tocht was op zich al een hele ervaring. Bij het immigratiekantoor op het vast land moest ik me eerst melden, toen achterop de brommer naar de pier, daar in een longtailboot gezet tussen allemaal Birmezen en de rivier op. We gingen van immigratiepunt, naar immigratiecheckpoint, allemaal huisjes met immigratie erop op zee, waar de boten van en naar Birma aanmeerden. Alle documenten van iedereen werden verzameld en van stempels voorzien. Als buitenlander regelde ik mijn eigen zaakjes, dus het was uit en in de boot. Het was een uur varen naar de overkant, waar ik tussen het vuilnis door mijn weg moest vinden naar het immigratiekantoor. Ik werd begeleid door een klein Birmees meisje van een jaar of zeven die me aanwees waar ik heen moest (haar dagelijkse werk schat ik in, waar ze dan een tip voor krijgt). Ik was in 2 minuten klaar, had de stempels die ik nodig had, maar de Birmezen stonden in een lange rij. Ik wachtte dus op mijn terugvaart met in een boot naast mij 3 monniken , die zie je in Thailand ook overal, in hun geel/oranje kleding. Aan de andere kant van mijn boot lag een boot waarin twee jongetjes aan het hozen waren, waarschijnlijk ook voor een tip. Ze zagen er vies uit, net als de kade. Zielig die kindjes die leven op straat, ik gaf een jongetje die de hele tijd bleef wachten wat geld toen ik wegging met de boot en ik zag hem huppelen en zwaaiend naar me met een blij gezichtje tussen de marktkraampjes op straat verdwijnen. Aandoenlijk. De terugreis was ook weer langs de checkpoints en een stempel halen. Apart zo’n ‘visa-run’.
Van Ko Chang ben ik naar Kuraburi gegaan, een stadje waar vandaan de boot naar de Surin Eilanden vertrekt. Ik was samen met een Deense man de enige buitenlander, en kwam erachter dat het uitgaansleven op zaterdagavond voor tienermeisjes en -jongens hier bestaat uit een hapje en drankje op het terras van het plaatselijke restaurant (lees: plastic stoelen en tafeltjes aan de hoofdweg). Daar heb ik een tent gehuurd en ben de volgende ochtend vroeg vertrokken naar Ko Surin, een eilandengroep ver uit de kust die bekend is om haar koraal. 
Ik ben er twee nachten blijven kamperen, op het strand met zo’n honderd Thaise kampeerders uit Bangkok, die vanwege de feestdag van gisteren een package deal hadden genomen naar Surin. Dat wil zeggen 12 uur heen met de bus en 12 uur terug, om 1 of 2 nachten hier te slapen en te snorkelen. Het waren rijkere Thaien dan de mensen die ik eerder ben tegengekomen en de meesten spraken goed Engels en hadden een mooie camera om hun nek hangen. Er waren maar een paar buitenlanders, dus ik was echt op een Thaise camping. Erg mooi om te kamperen in een nationaal park. Ik had op de boot een Italiaan ontmoet waar ik 2 dagen mee ben opgetrokken, we hebben 2 snorkeltochten gemaakt.
Het koraal hier is ontzettend mooi, 3 a 10 meter kon ik naar beneden kijken en me helemaal in die onderwater wereld laten opgaan, echt fantastisch, allerlei vormen koraal en scholen vissen, duizenden om me heen, alsof ik er deel van uitmaakte, mooie exotische vissen met allerlei kleuren, felpaarse zeesterren en last but zeker not least mijn eerste black vin haai! Ik dacht, wauw, wat een grote vis zwemt daar, maar toen ik dichterbij kwam zag ik de vin bovenop zijn rug en realiseerde ik me dat ik een echte ontmoeting met een haai had, die vervolgens weer wegzwom. Bij de volgend snorkelplek had ik weer geluk er nog 1 te zien, op drie meter afstand ongeveer, ik schat in dat hij 1 a 1,5 meter was. Spannend was het! Gisteren hebben we ook nog een mooie wandeling gemaakt op het eiland en enorme bomen gezien en planten van 2 meter hoog die wij in Nederland in een klein potje voor het raam zetten. Geweldig mooi de natuur hier. Op deze eilanden wonen alleen de Mokens, de sea gypsies, die hier zijn blijven hangen. De tsunami heeft hier aardig wat verwoest, dat was ook hier en daar aan het rif te zien, maar de Mokens zijn voor de tsunami de heuvels opgevlucht en aan het onheil ontsnapt. Zij leven volgens spirituele wijze en voelden dat er iets met de zee aan de hand was. Hun huizen waren wel vernield, maar inmiddels hebben ze hun plek weer gevonden. Ik heb hun eilandje niet bezocht, maar ze wel gezien, ze zien eruit als zigeuners. Al met al was Surin mooi, zowel onder als boven water en het gezelschap gezellig!
Nu zit ik in Khao Lak, ik wilde een park hier bezoeken, maar ben er net achter gekomen dat dat niet veel voorstelt en het hier heel toeristisch is en de excursies duur zijn. En ik wil helemaal niet op een olifant zitten!! Dus op naar de volgende bestemming!
De tijd gaat snel. Vier weken ben ik inmiddels al in de jungle bij het project. Vooral de laatste week is voorbij gevlogen. Ik heb een hoop foto’s gemaakt van de kinderen hier (en nu ook een hoop foto’s bij mijn berichtjes gezet), vorige week kwamen er 28 kinderen met hun Engelse lerares op ons terrein en hebben we levend stratego gespeeld tussen de palmbomen, twister en koekhappen met ze gedaan en Engelse liedjes gespeeld. Veel lachende gezichtjes! Leuk om te zien. Ze zijn hier een stuk gehoorzamer dan in Nederland, vervelen kennen ze eigenlijk niet en ze hebben vooral veel respect voor ouderen en leraren. Dat tonen ze door te buigen met hun hele lichaam of met hun hoofd, ze moeten namenlijk lager zijn dan jij. We zaten met z’n allen te lunchen op de grond en de kinderen waren klaar, maar wij zaten nog te kletsen en dan liepen ze geheel voorovergebogen langs ons, het blijft voor ons vreemd, maar voor hen geheel normaal. De cultuur hier blijft wennen en meestal onbegrijpelijk. Het is gewoon zo, denken we dan maar…
Het mozaieken is af, de bank in de bungalow is prachtig geworden, hij staat op een veranda waar vandaan de toeristen staks een geweldig uitzicht hebben over de jungle. Het was erg leuk om te doen, alleen het voegen kon ik deze week niet meer doen omdat er veel mensen in de bungalow aan het klussen waren. Dus gisteren ben ik met twee meiden naar een dorp in de buurt geweest, het was een feestdag omdat de koning jarig was en die wordt hier aanbeden, de man is 82 jaar en iedereen heeft in huis wel een foto van hem hangen, vaak ook nog in iedere kamer. De meerderheid van de Thaise bevolking droeg gisteren geel, de kleur van het koningshuis, en er was een toernooi van een school met dansen en voetbal, soort braderie en festivalsfeertje. Geinig.
Ik had de hoed van Jeanny op die in uit Amsterdam had meegenomen, het was er een leuke gelegenheid voor. Gisterenavond heb ik afscheid genomen van de mensen van het project. Het was volle maan en we hebben in het gras naar dat mooie verschijnsel die de hele lucht verlicht liggen staren en ondertussen naar gitaar geluisterd. Het was vooral een leerzame tijd qua Thaise cultuur, vrijwilligerswerk en vooral leuk om iets concreets neer te zetten en tegelijkertijd te relaxen in de mooie natuur.
Vandaag ga ik naar Ko Chang, een eilandje hier in de buurt om een paar dagen lekker een boek te lezen en me voor te bereiden op de komende maanden, lezen over Thailand, Laos en Vietnam… In Laos ga ik samen met een vriend van me reizen, die begin januari twee weken komt, joehoe!
Afgelopen weekeinde ben ik ook twee dagen op Ko Chang geweest, het is er heerlijk rustig en gezellig met de paar toeristen die er zijn en die iedere middag beachvolleyballen, ik heb een bungalowtje bij Lek, een hele lieve Thaise vrouw, die heerlijk kookt en als moeder voor haar gasten is.
